"Προβλήματα Υγείας και τι δέον γενέσθαι" του Χρήστου Μαντά

Προβλήματα Υγείας και τι δέον γενέσθαι

*Γράφει ο Χρήστος Απ. Μαντάς
Πρόεδρος Ιατρικού Συλλόγου Ρόδου

H διεθνής οικονομική κρίση αναμένεται ότι θα κτυπήσει και την πόρτα της ελληνικής οικονομίας οσονούπω, ή μάλλον, ήδη έχει αρχίσει.
Σήμερα υπάρχουν Έλληνες πολιτικοί ‘’φιλελεύθεροι’’ και ‘’σοσιαλιστές’’ που εμφανίζονται ως «κεϋνσιανοί» παρερμηνεύοντας σοβαρά τον άγγλο οικονομολόγο Τζον Μεϊναρντ Κέινς (1883-1946) που με το έργο του ‘’Γενική θεωρία της απασχόλησης , του τόκου και του χρήματος ‘’ που έγραψε το 1936, κάτω από το βάρος των συνεπειών του κρακ του 1929 ‘’ανακάλυψε’’ ότι το βασικό πρόβλημα του καπιταλιστικού συστήματος και ο λόγος που προκαλούνται οι οικονομικές κρίσεις οφείλεται αποκλειστικά στην ανεπάρκεια ζήτησης. Εδώ όμως προκύπτει, ότι τα πολλά δεινά, οφείλονται στα εύκολα καταναλωτικά και όχι αναγκαία δάνεια και στις υψηλοτόκες χορηγήσεις των τραπεζών. Στην υγεία έχουν αρχίσει να εκδηλώνονται οι συνέπειες της τεχνητής ζήτησης ιατρικών υπηρεσιών. Τα τελευταία χρόνια στη πράξη η οικονομική κρίση που ήλθε, είχε και έχει επιπτώσεις σε σημεία που ‘’δεν φαίνονται’’ και ένα από αυτά είναι και η κρίση παροχής ποιότητας στην Υγεία στο μέσο πολίτη και τον ασφαλισμένο .
Το γεγονός ότι εδώ και 28 χρόνια μετά την ίδρυση του ΕΣΥ υπάρχουν τόσα συσσωρευμένα προβλήματα δεν είναι καθόλου τυχαίο .
Τα χρήματα που δόθηκαν ήταν πολλά, τα αποτελέσματα όμως δεν είναι τα αναμενόμενα.
Ο κρατισμός και όχι το σύννομο κράτος ακόμη και σήμερα ζει και βασιλεύει, όχι με ‘’βασιλιάδες διοικητές’’ αλλά με επιχειρήσεις υγείας και διευθύνοντες συμβούλους στην θέση των βασιλιάδων, πράγμα που αποδεικνύει ότι το σωστό κοινωνικό κράτος των ‘’σοσιαλιστών’’ και των ‘’λαϊκών δεξιών’’, που άσκησαν εξουσία από θέσεις κλειδιά, δεν βοήθησε τους πολίτες στη παροχή του υπέρτατου αγαθού και αυτό είναι δια ενός μόνο οφθαλμού ορατό.
Η αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, προκείμενου να αναθερμανθεί η οικονομία και να διατηρηθούν οι θέσεις εργασίας (Κέινς) ώστε να ξεπεραστεί η διαφαινόμενη κρίση είναι σωστή . Αυτή όμως είναι η μισή αλήθεια .
Γιατί τα χρήματα αυτά, πρέπει να έλθουν από εξωτερικό δανεισμό . Αν πρόκειται να αυξηθούν οι δημόσιες δαπάνες από τον προϋπολογισμό, αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα τότε να αφαιρεθούν από αλλού (π.χ. υγεία ,παιδεία, κοινωνικά προγράμματα), άρα τα κοινωνικά αγαθά για τους περισσότερους ανθρώπους- πολίτες θα είναι ‘’καρκινικώς’’ βλαβερά .
Είναι κοινός τόπος ότι η υγεία είναι το πολυτιμότερο αγαθό του θνητού ανθρώπου και η υγεία του λαού είναι το θεμέλιο της ευτυχίας και της δύναμης ενός κράτους.
Ποιου κράτους όμως, αφού η πρόνοια σταδιακά και γρήγορα υποχωρεί και τα ασφαλιστικά ταμεία από την οικονομική ευρωστία που είχαν μέσα σε λίγα μόνο χρόνια καταρρέουν (απλήρωτες συντάξεις, απλήρωτοι γιατροί, απλήρωτα φαρμακεία) και παροχές ιατρικών επισκέψεων στο τέως ΤΑΞΥ των 2 € να φέρνουν μαύρα μαντάτα για τους αιμοδότες του συστήματος.
Μια με τα τοξικά ομόλογα και μια με την εδώ και 30 χρόνια έλλειψη κάθε μορφής ορθολογισμού στις δαπάνες, που πεισματικά κάθε κυβέρνηση αρνείται να ελέγξει, όχι πλέον από αμέλεια αλλά με δεινή κρυφή σκοπιμότητα, έχει ως αποτέλεσμα να εισπράττουν οι φορολογούμενοι πολίτες την απαιτούμενη δόση του δηλητηρίου τους από τις πολιτικές αμοραλιστικές αποφάσεις των κάθε κυβερνώντων και των εντεταλμένων διοικήσεων τους.
Η κοινή διαπίστωση πλέον ‘’δεξιών’’ και ‘’αριστερών’’ είναι ότι ο δημόσιος τομέας υγείας υποχωρεί τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά. Η κακή οργάνωση των δημοσίων νοσοκομείων του ΕΣΥ και η απουσία οικονομικού προγραμματισμού και ελέγχου διαχείρισης έχουν οδηγήσει τις ιδιωτικές κερδοσκοπικές υπηρεσίες υγείας σε μια σαφή ενίσχυση της θέσης τους στη ‘’αγορά’’ των υπηρεσιών υγείας . Οι συμβάσεις με ταμεία όπως το ΙΚΑ, ΟΓΑ, ΤΕΒΕ ΟΠΑΔ και λοιπών είναι προσχηματικές, αποτελώντας τον ‘’μπασμό’’ για την είσοδο εντός των τειχών των Ιδιωτικών κλινικών και των Διαγνωστικών κέντρων, αφού ο ασθενής στην έξοδο του πληρώνει από την τσέπη του ‘’ξενοδοχειακές’’ και ιατρικές υπηρεσίες, που είναι πολλαπλάσιες των οινονομικών δυνατοτήτων του, και οδηγούν σε έλλειμμα του αναγκαίου εισοδήματος του σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής του αφού δεν μπορεί να αποτρέψει η να αρνηθεί την φυσική και συνάμα ανθρώπινη υγιή ύπαρξη του.
Μάλιστα εκδίδουν και πιστωτικές κάρτες με εκπτώσεις στην πρόληψη ή ακόμη χειρότερα στην αρρώστια !
Ένας καρκίνος πνεύμονα δηλαδή από 30.000 € μπορεί και να σου κοστίσει 25.000 € και έτσι θεωρείσαι και τυχερός. Κρίμα που πολλές φορές στα διοικητικά τους συμβούλια υπάρχουν γιατροί που υιοθετούν και στηρίζουν αυτές τις αποφάσεις του κάθε μεγάλου Boss χωρίς καμμια ηθική αντίσταση στον ‘’πράσινο Θεό’’.
Σήμερα κάθε χρόνο γίνεται ‘’αφαίμαξη’’ εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρω στα ασφαλιστικά ταμεία προς όφελος του ιδιωτικού εμπορικού κεφαλαίου στον τομέα υγείας και όχι στους ιδιώτες γιατρούς που είναι στα ιατρεία τους, αφού στον κύκλο εργασιών, λίγες κλινικές με τα παραρτήματα τους εισπράττουν το 60% των δαπανών (Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας 3ο Πανελλήνιο συνέδριο 2008).
Η δαπάνη που καταβάλλουν σήμερα τα ταμεία είναι υψηλότερη κατά 67%-72% σε σχέση με την νοσηλεία σε δημόσια νοσοκομεία.
Το μέσο κόστος νοσηλείας των ασφαλισμένων- ασθενών κυμαίνεται στα δημόσια νοσοκομεία μεταξύ 774-896 ευρω, ενώ το αντίστοιχο κόστος σε ιδιωτικές κλινικές κυμαίνεται μεταξύ 1330-1492 ευρω, δηλαδή συγκριτικά είναι 67-72% υψηλότερο και η ‘’τεχνητή ζήτηση’’ εδώ έχει παίξει σημαντικό ρόλο, αφού δεν ελέγχεται μέσα από την ελεγχόμενη ‘’νομιμοφάνεια’’ και όχι από την απαιτούμενη νομιμότητα.
Εν έτι 2008 δεν έχουμε Εθνικό Σύστημα Υγείας και σταδιακά μεταθέτουμε την χρηματοδότηση του στους πολίτες, 40% βάζει σήμερα ο ασφαλισμένος από την τσέπη του που πληρώνει και τις εισφορές του και 100% φυσικά ο ανασφάλιστος μιας ζωής 80 χρόνων με 40 χρόνια εργασίας.
Σήμερα δεν έχουμε νοσοκομειακούς μάνατζερ στα Νοσοκομεία και δεν υπάρχει εκτίμηση και αξιολόγηση των δαπανών σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα αφού μόνο η Ελλάδα δεν έχει ‘’Εθνικό σύστημα λογαριασμών υγείας’’ σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ και την Ε.Ε. (2007).
Η ανυπαρξία συλλογικού προβληματισμού για τα θέματα υγείας αφήνει άφωνους πολλούς και άλλους να τρίβουν τα χέρια τους για το πάρτι που γίνεται.
Πέρασε ολόκληρο ασφαλιστικό και κανείς δεν ασχολήθηκε με την ασφάλιση της υγείας που χρηματοδοτείται από μια φθίνουσα λογω παγκοσμιοποίησης χρηματοδοτική βάση εισφορών εργασίας .
‘’Μεταρρυθμίσεις’’ και ‘’επανιδρύσεις’’ όπως του αείμνηστου παιδίατρου και καθηγητού Σπύρου Δοξιάδη (1917-1991) , του ΕΣΥ το 1981, και το 2001 (Α. Παπαδόπουλος) που έδιναν ρόλο στο κράτος ξεθεμελιώθηκαν χωρίς να ανοίξει μύτη αφού υπονομεύτηκαν από τα ίδια τα κόμματα τους όταν ήταν στην εξουσία.
Η αναξιοκρατία με τους υπουργικούς ορισμούς διοικητών και διοικήσεων , η αδιαφάνεια με το σάπιο σύστημα προμηθειών ,ο κομματισμός με την επέλαση των ‘’απόνερων’’ του πολιτικού κύκλου και η μαζική ιδιωτικοποίηση έχουν συνθλίψει τα όνειρα για ένα δίκαιο και αποτελεσματικό ‘’Εθνικό Σύστημα Υγείας’’ στη μικρή χώρα του Βατοπεδίου.

Οι νομοθεσίες, οι διατάξεις, οι συσκέψεις και οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις αποδεικνύονται ‘’κούφια λόγια’’ αφού οι περισσότεροι νόμοι δεν υλοποιούνται όχι μόνο από υπουργό σε υπουργό αλλά αλλάζουν ανάλογα με τον ‘’αέρα’’ που έχουν δώσει κάποιοι (‘’πλουτοφόροι χορηγοί’’) χωρίς να έχουν εφαρμοσθεί καν.
Στη Ελλάδα με μια Αθήνα να κυβερνά τους υποτελείς ηλιοκαμένους πολίτες της Νησιωτικής Περιφέρειας είναι φανερό ότι δεν έχουμε κράτος αλλά μόνο ένα τεράστιο κρατικό μηχανισμό που εξυπηρετεί κεντρικά πολιτικά τζάκια , υπουργούς του Κωλανακίου, τροφοδότες διαφημίσεων στα κατευθυνόμενα Μέσα Μαζικού Εκφοβισμού (ΜΜΕ) στην μεθοδευμένη τηλελαγνία πολλών πολιτών και παιδιών για μια διαπαιδαγώγηση άκρατου καταναλωτισμού και απλήρωτου δανεισμού που έχει διαλύσει τα ελληνικά νοικοκυριά και την ψυχή των ανθρώπων της.
Η πρόταση που παραμένει μετά την αποτυχία της κεντρικής διοίκησης από το 1948 και εντεύθεν ίσως είναι το μοντέλο της Ιταλίας . Κυβερνήτης Δωδεκανήσου με επιτελικό θεσμοθετημένο κράτος με την παροχή και διοίκηση υπηρεσιών υγείας από τον 1ο ή 2ο βαθμό Αυτοδιοίκησης με πόρους κεντρικής και περιφερειακής χρηματοδότησης για να πάψουμε να περιμένουμε 10 χρόνια και βαλε νοσηλευτές , γιατρούς , ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό και προκηρύξεις που υλοποιούνται σε 2, σε 3, σε 4, ή και 30 χρόνια ΕΣΥ και για μια ιδιωτική υγεία που οι θεσμοί της δεν αποφασίζονται στα προεκλογικά πάρτυ και τις δεξιώσεις ‘’χορηγήσεων’’ των βορείων και νοτίων προαστίων της ταλαίπωρης πρωτεύουσας των Αθηνών.
Να φτιάξουμε τα δικά μας λογισμικά για τον ορθολογισμό, την διαφάνεια και τον έλεγχο των δαπανών και να μπορούμε να στείλουμε στην Αλιμιά της Χάλκης για διακοπές και διοίκηση μόνο τους διεφθαρμένους και ανίκανους μανδαρίνους της Αττικής μιας και ο Σόλων, ο Κλεισθένης και ο Περικλής φαίνεται ότι δεν είχαν συγγενείς με σθεναρό και ατσαλένιο DNA.
Για να έχουμε την δυνατότητα να τους λέμε την ‘’κακή τους μέρα’’ ως καλημέρα στο Μαντράκι ή στις αίθουσες συσκέψεων όταν μας υπόσχονται κάθε λίγο και λιγάκι τα ράθυμα ψευδολογήματα τους και τις σκελετωμένες ψευτοσοφίες τους.
Γιατί και αυτό τώρα δεν μπορούμε να το κάνουμε, αφού σε έγγραφα ,σε επιστολές, σε συναντήσεις, σε αιτήματα φορέων, σε εισηγήσεις και αντιπροσωπείες βουλευτών κανείς δεν απαντά και κανείς δεν ακούει.
Λες και τα περιστέρια - ταχυδρόμοι μαζί με τα πακέτα στήριξης και χρηματοδότησης των συνεχών προβλημάτων που τους στέλλουμε, είναι κολλημένα στα φτερά του Ίκαρου.
Έτσι εδώ και πολλά χρόνια πέφτουνε συνεχώς σε Ικάριο και Αιγαίο πέλαγος μαζί με την χρόνια γκρίζα πίκρα μας.

*Πρόεδρος Ιατρικού Συλλόγου Ρόδου